“Blessed are they that mourn, for they shall be comforted.” And why? Because it is during these moments of visitations…when the whole horizon seems to be nothing but an impenetrable sheet of misery and utter despair—that the internal eyes open, light flashes all of a sudden, the dream vanishes, and intuitively we come face to face with the grandest mystery in nature—existence. (Complete Works of Swami Vivekananda, Vol. 4, Pg. 354)

…’शोकातुर व्यक्ति धन्य है, क्योंकि वे शान्ति पायेंगे।’ और क्यों पायेंगे? क्योंकि जब कराल काल आता है…जब मानसिक क्षितिज में असीम विपदा और घोर निराशा का अभेद्य परदा सा पड़ा दिखाई देता है, तब अन्तरचक्षु के पट खुल जाते हैं और अकस्मात् ज्योति कौंध उठती है, स्वप्न का तिरोभाव होता है और अतीन्द्रिय दृष्टि से ‘सत्’ का महान् रहस्य प्रत्यक्ष दिखलायी देने लगता है।

‘જેઓ શોક કરે છે તેઓ બડભાગી છે, કારણ કે તેમને આશ્વાસન આપવામાં આવશે.’ શા માટે? કારણ કે આવા શોકના સમયમાં…નજર પહોંચે ત્યાં સુધી ચોમેર દુઃખ અને અત્યંત નિરાશાના અભેદ્ય આવરણ સિવાય કંઈ દેખાતું જ નથી હોતું, ત્યારે આંતર-ચક્ષુ ખૂલે છે, એકાએક પ્રકાશ આવે છે, સ્વપ્ન ઊડી જાય છે અને અંતઃસ્ફુરણાથી આપણે પ્રકૃતિના ભવ્યમાં ભવ્ય રહસ્યની સન્મુખ આવીને ઊભા રહીએ છીએ; એ રહસ્ય છે સત્.

‘শোকার্তেরা ধন্য, কারণ তাহারা সান্ত্বনা পাইবে’; কারণ ঐ মহাবিপদের দিনে… যখন গভীর দুঃখ ও নিরাশায় পৃথিবী অন্ধকার বোধ হয়, তখনই আমাদের অন্তরের চক্ষু উন্মীলিত হয় …হঠাৎ জ্যোতিঃ ফুটিয়া উঠে, স্বপ্ন যেন ভাঙিয়া যায়, আর তখন আমরা প্রকৃতির মহান্ রহস্য সেই অনন্ত সত্তাকে দিব্যচক্ষে দেখিতে থাকি।

“విలపించేవారు ధన్యులు. ఎందుకంటే వారు ఓదార్చబడుతారు”. ఇది ఎందుకో నీకు తెలుసా? ఎప్పుడు ఆపదలు ముంచుకు వస్తాయో, …ఆ సమయంలో ‘లోనున్న కన్నులు’ తెరచు కొంటాయి. ప్రపంచమంతా దుఃఖంతో నిండిపోయినప్పుడు ఆ వెలుగు తళుక్కు మని మెరుస్తుంది. మనం కంటున్న కలలు కరిగిపోతాయి. అప్పుడు మహోన్నత ప్రకృతిమర్మాన్ని మనం – ఆ సత్యాన్ని సాక్షాత్కరించుకొంటాం.

Total Views: 110
Bookmark(0)